ترامپ و استیون میلر: وقتی معمار سیاست، خودِ کاخ سفید را اداره می‌کند

روز جمعه، ششم نوامبر، دونالد ترامپ اعلام کرد که استیون میلر از دوشنبه، نهم نوامبر، رئیس دفتر کاخ سفید می‌شود و جای سوزی وایلز را می‌گیرد؛ زنی که نخستین رئیس دفتر زن در تاریخ این سمت بود و از ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵ این مسئولیت را بر عهده داشت؛ این جابه‌جایی تنها چند روز پس از آن رخ داد که دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای هر دو مجلس کنگره را پس گرفتند.

میلر ناشناخته نیست: او معاون رئیس دفتر در امور سیاست و مشاور امنیت داخلی است، از کارزار ۲۰۱۶ با ترامپ همراه بوده و معمار اصلی سیاست سخت‌گیرانهٔ مهاجرتی او شناخته می‌شود؛ ترامپ در اعلام خود تنها از او ستایش کرد و گفت وایلز به «عملیات سیاسی» او می‌رود؛ کاخ سفید هیچ دلیلی برای این تغییر اعلام نکرد و نباید دلیلی برای آن تراشید، اما پیامِ خودِ این انتخاب، بلندتر از هر توضیحی است.

رؤسای جمهور پس از شکست انتخاباتی معمولاً یا لحن را نرم می‌کنند یا چهره‌ای میانه‌رو به صحنه می‌آورند تا راهی برای گفت‌وگو با کنگرهٔ تازه باز شود؛ ترامپ راه وارونه را رفت و ایدئولوژیک‌ترین چهرهٔ دولتش را به قلب قدرت نشاند؛ این نه تعدیل پس از شکست، که تشدید است: به‌جای آن‌که دولت برای دورهٔ تازه خود را بازتعریف کند، همان سیاستی را که رأی‌دهندگان در برابر آن ایستادند، به مرکز فرماندهی می‌برد.

اهمیت این جابه‌جایی در جایگاه رئیس دفتر نهفته است: رئیس دفتر، دروازه‌بان کاخ سفید است و دسترسی به رئیس‌جمهور، جریان اسناد و انضباط داخلی در دست اوست؛ وقتی طراح سیاست مهاجرتی، خود اداره‌کنندهٔ کاخ سفید می‌شود، مرز میان طراحی و اجرا از میان می‌رود و اجرای مهاجرت از یک پرونده در میان پرونده‌ها به منطق حاکم بر کل دستگاه بدل می‌شود؛ وایلز، که ترامپ از عملکرد او ستایش کرد، مدیری منضبط بود و رفتن او یک مهارِ مدیریتی را نیز برمی‌دارد.

این تحلیل، تفسیر یک پیام است، نه کشف یک انگیزهٔ اعلام‌نشده؛ آزمون واقعی در هفته‌های آینده است: برخورد با کنگره‌ای دموکرات، سرنوشت عملیات اخراج و کشمکش با شهرها و ایالت‌هایی که در برابر سیاست مهاجرتی واشنگتن ایستاده‌اند؛ اما پیام از هم‌اکنون روشن است، حتی اگر انگیزهٔ آن اعلام نشده باشد: ترامپ پس از باختن کنگره، به‌جای عقب‌نشینی، پرچم سخت‌گیرانه‌ترین سیاست خود را بلندتر برافراشته است.

مختار نگاه