یک کودک از هر هشت کودک؛ تورنتو با گرسنگی روبه‌روست

گزارش «کی گرسنه است ۲۰۲۶» بانک غذای دیلی‌برد، که سه‌شنبه ۳ نوامبر منتشر شد، تصویری تکان‌دهنده از تورنتو می‌دهد: در سال ۲۰۲۶، چهار میلیون و صد هزار بار مراجعه به بانک‌های غذا در این شهر ثبت شده است؛ دومین سال پیاپی که این رقم از چهار میلیون می‌گذرد، و ۳۳۳ درصد بیشتر از سال ۲۰۱۹. یک کودک از هر هشت کودک تورنتو اکنون به بانک غذا وابسته است؛ نزدیک به دو برابر یک کودک از هر پانزده کودک در سال ۲۰۲۲.

پشت این عددها، زندگی روزمره است: ۶۷ درصد والدین گفته‌اند برای آنکه فرزندانشان غذا بخورند، خود از خوردن گذشته‌اند؛ و ۱۷ درصد گفته‌اند در سال ۲۰۲۶ دست‌کم هفته‌ای یک بار فرزندشان گرسنه مانده است. ۸۴ درصد مراجعه‌ها از سوی مشتریان بازگشتی است، در برابر ۴۷ درصد دو سال پیش؛ گرسنگی دیگر یک اضطرار نیست، به یک روال بدل شده است. یک نفر از هر چهار مشتری، همه درآمد خود را صرف مسکن می‌کند؛ در برابر یک نفر از هر پنج نفر در سال گذشته. پس از پرداخت اجاره، به‌طور میانه تنها ۸٫۳۳ دالر برای هر نفر در روز می‌ماند؛ کرایه رفت‌وبرگشت با تی‌تی‌سی ۶٫۷۰ دالر است و تنها ۱٫۶۳ دالر باقی می‌گذارد.

تازه‌واردان در خط مقدم این بحران‌اند: ۵۷ درصد مشتریان، هزینه سرسام‌آور زندگی را دلیل اصلی مراجعه دانسته‌اند و ۴۹ درصد مشتریان تازه، هزینه نیازهای اساسی از جمله مسکن و غذا را دلیل آورده‌اند؛ و خود دیلی‌برد در کارزار خود بر «پشتیبانی از تازه‌واردان» نیز تاکید می‌کند. برای بسیاری از خانواده‌های تازه‌وارد — از جمله خانواده‌های افغانستانی‌تبار در اسکاربرو و نورث‌یورک که با اجاره‌های بالا و کارهای ناپایدار دست‌وپنجه نرم می‌کنند — بانک غذا به یکی از نخستین تکیه‌گاه‌ها بدل شده است؛ در کنار آشپزخانه‌های اجتماعی، مساجد و مراکز فرهنگی که این خلأ را پر می‌کنند. ولودیمیر کراوچوک که سپتامبر ۲۰۲۳ با خانواده‌اش از اوکراین به کانادا آمد، از مشتریان دیلی‌برد است؛ او می‌گوید زندگی را از صفر آغاز کرده و هنگام مراجعه به بانک غذا، پیوسته به دو پسر خردسالش می‌اندیشد.

گزارش، از هر سه سطح دولت می‌خواهد دست به کار شود؛ از جمله ایجاد «صندوق ذخیره کمک‌هزینه سرپناه» در سطح استان و سرمایه‌گذاری صد میلیون دالری شهرداری برای حفظ مسکن ارزان. نیل هدرینگتون، مدیرعامل دیلی‌برد، افزایش گرسنگی کودکان را «هشداردهنده» خوانده است. پشت این عددها، شبکه‌ای از ۲۲۰ بانک غذا و برنامه غذایی در سراسر شهر و بانک غذای نورث‌یورک هاروست ایستاده که زیر فشار است؛ به‌تنهایی دیلی‌برد به ۱۳۱ نهاد و ۲۲۱ برنامه غذایی در تورنتو غذا می‌رساند. بر پایه برآورد شهرداری تورنتو، یک خانواده از هر چهار خانواده این شهر با ناامنی غذایی روبه‌روست (۲۴٫۹ درصد). دیلی‌برد این سطح از نیاز را «کف تازه» می‌خواند. در یکی از ثروتمندترین شهرهای جهان، پرسش دیگر این نیست که یک هفته گرسنگان را چگونه سیر کنیم؛ پرسش این است که چرا گرسنگی ماندگار شده است.

نویسنده: مختار نگاه