توقف پرداخت کمکهزینههای تحصیلی OSAP قرار بود جلوی سوءاستفاده را بگیرد. اما هزینه این توقف را نه کالجهای متقلب، که دانشجو میدهد.
از ۶ اکتبر ۲۰۲۶، هزاران دانشجو در سراسر انتاریو ناگهان با پولی روبهرو شدند که نیست؛ پولی که ترم تحصیلیشان را با آن برنامهریزی کرده بودند. برخی با خطر ترک تحصیل روبهرو شدهاند. دانشگاهها خود دست به کار شدهاند: ریدیمر در انکستر پرداخت شهریه و خوابگاه را به تعویق انداخته و انبار رایگان مواد غذایی گشوده است؛ تیندیل در تورنتو هم کوپن غذا میدهد و شهریه را به تعویق میاندازد. اما اینها کار خیریه است، نه حق؛ دانشجو نباید برای چیزی که حق اوست، به انبار خیریه پناه ببرد.
کسی منکر سوءاستفاده نیست. در برخی کالجهای خصوصی کاری، کمکهزینه به نام دانشجویانی گرفته میشد که وجود نداشتند یا درس نمیخواندند؛ حسابرسی هم حق دولت است. اما حسابرسی باید مؤسسه مورد سوءظن را متوقف کند، نه دانشجو را. دولت خود از KPMG خواسته است مؤسسات کمخطر را در اولویت قرار دهد تا زودتر به چرخه برگردند؛ همین خواسته اعتراف است که توقف، گستردهتر از آن بوده که باید باشد.
مسئله فقط پول نیست. وقتی دولت در برابر تخلف یک مؤسسه، نخست دانشجو را مجازات میکند، به نسلی میآموزد که دولت پیش از آنکه حامی باشد، مظنون میداند. راه درست روشن است: حسابرسی هدفمند از مؤسسات، و تضمینی که هیچ دانشجو بهخاطر تحقیق درباره کالجش، یک ترم تحصیلی را از دست ندهد.
نظرات (0)