تسلا در سال ۲۰۲۴ وعده داد سایبرکب کمتر از ۳۰ هزار دالر قیمت خواهد داشت. به عددش وفا کرد؛ اما هزینه را به جای دیگری منتقل کرد: به اشتراک ماهانه.
سایبرکب ۲۹٬۹۹۰ دالر است؛ پیش از مالیات. برای سفارش، هزار دالر ودیعه غیرقابلاسترداد لازم است؛ و خودرو بدون اشتراک ماهانه ۲۹۹ دالری «خودمختاری» حتا از جای خود تکان نمیخورد — ماه اولش هم شامل است، بعد هر ماه ۲۹۹ دالر. تازه خودرو فقط در مناطق سرویس روبوتاکسی تسلا در تگزاس و فلوریدا رانندگی میکند؛ اداره ایمنی بزرگراههای امریکا هنوز رأی نداده است که خودروی بدون پدال ترمز با استانداردهای فدرال میخواند یا نه؛ و خود ایلان ماسک گفته است که ۲۹۹ دالر زیاد است.
اینجا مسئله فناوری نیست؛ مسئله مالکیت است. تو سختافزار را میخری، اما اجازه استفاده از آن را اجاره میکنی. تسلا میتواند قیمت اشتراک را تغییر دهد، منطقه رانندگی را کوچک کند، یا خودرو را خاموش کند. ماشینی که فقط آنجا میرود که سازندهاش اجازه میدهد، دارایی نیست؛ خدمتی است با چهار چرخ.
سؤال درست این نیست که آیا فناوری کار میکند یا نه؛ این است که پس از پرداخت، خودرو مال کیست. اگر پاسخ «تسلا» باشد، ما دیگر خودرو نمیخریم؛ حق رانندگی را ماهانه اجاره میکنیم — و این معاملهای است که باید پیش از امضا، با چشم باز خواند.
نظرات (0)