وقتی ۹۶ درصد معلمان به مجوز اعتصاب رأی میدهند، موضوع دیگر چند دالر بیشتر یا کمتر نیست. این رأی، داوری معلمان دربارهٔ وضعیتی است که هر روز در کلاس درس میبینند: صنفهای شلوغ، پشتیبانی کمتر، و نظامی که با حسن نیت معلمان سر پا مانده است.
دولت میگوید این رأیها «بخشی از روند مذاکره» است. از نظر فنی درست است؛ اما از نظر انسانی، وقتی تقریباً همهٔ معلمان یک استان میگویند آمادهٔ اعتصاباند، پیام روشن است: صبرشان به پایان رسیده است.
نمونهٔ اتاوا نشان میدهد که توافق ممکن است؛ استادان قراردادی دانشگاه اتاوا به توافق رسیدند و کلاسها از سر گرفته شد. پس پرسش این نیست که آیا میشود توافق کرد؛ پرسش این است که آیا دولت پیش از آنکه اعتصاب آغاز شود، جدی مذاکره میکند یا منتظر میماند تا مدرسهها بسته شوند.
تاریخهای مذاکره مشخص است: ۲۴ نوامبر، ۲ دسمبر، ۱۵ دسمبر. والدین انتاریو تا آن روزها نفس خود را حبس میکنند؛ و حق دارند بپرسند که چرا باید کار به اینجا میرسید.
نظرات (0)