خبر فوری
Shumaa
فارسی EN
حقوق زنان

پرس‌وشنید با صالحه عینی؛ خشونت و تبعیض تقصیر زنان نیست

خشونت علیه زنان تنها خشونت فیزیکی نیست؛ خشونت روانی و اقتصادی کمتر دیده و گزارش می‌شود. صالحه عینی می‌گوید محرومیت سیستماتیک زنان از آموزش و کار، خشونت و تبعیض ساختاری است.

S Shumaa News Agency ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ به‌روزرسانی ۲۰ نوامبر ۲۰۲۶ 3 دقیقه خواندن 0 نظرات
پرس‌وشنید با صالحه عینی؛ خشونت و تبعیض تقصیر زنان نیست

به‌پیشواز ۲۵ نوامبر، روز جهانی رفع خشونت علیه زنان و آغاز کارزار ۱۶ روزهٔ مبارزه با خشونت علیه زنان، خبرگزاری شما با صالحه عینی، فعال حقوق بشر و فعال رسانه‌ای، گفت‌وگو کرد؛ دربارهٔ ابعاد خشونت علیه زنان، خشونت ساختاری، فقر و ازدواج کودکان، دسترسی به عدالت و مسئولیت جامعهٔ جهانی.


۱. خشونت علیه زنان در افغانستان امروز چه ابعادی دارد؟


خشونت علیه زنان تنها به خشونت فیزیکی محدود نیست؛ خشونت روانی، اقتصادی، خانوادگی، ازدواج اجباری و زودهنگام و محرومیت از حقوق اساسی نیز از اشکال آن است. خشونت اقتصادی و روانی از مواردی است که کمتر دیده و گزارش می‌شود.


۲. آیا محرومیت زنان از آموزش و کار نوعی خشونت ساختاری است؟


بله. محرومیت سیستماتیک زنان از آموزش، کار، رفت‌وآمد و مشارکت اجتماعی، استقلال و فرصت‌های آنان را محدود می‌کند و می‌توان آن را نوعی خشونت و تبعیض ساختاری دانست.


۳. فقر و بحران اقتصادی چه نقشی در افزایش خشونت دارد؟


فقر و بیکاری فشار بر خانواده‌ها را افزایش می‌دهد و می‌تواند زمینهٔ خشونت خانوادگی، ازدواج اجباری و ازدواج کودکان را بیشتر کند. توانمندسازی اقتصادی زنان و حمایت از خانواده‌های آسیب‌پذیر برای کاهش این مشکلات ضروری است.


۴. زنان قربانی خشونت چگونه به عدالت و حمایت دسترسی پیدا کنند؟


دسترسی زنان به عدالت در شرایط کنونی با موانع جدی روبه‌رو است. ایجاد خدمات محرمانه و امن، مشاورهٔ حقوقی و روانی، حمایت اجتماعی و سازوکارهای قابل اعتماد برای گزارش خشونت ضروری است.


۵. مسئولیت جامعهٔ جهانی چیست؟


جامعهٔ جهانی باید حمایت از حقوق زنان افغانستان را در اولویت نگه دارد و از آموزش دختران، اشتغال زنان، خدمات حمایتی و برنامه‌های حقوق بشری پشتیبانی کند. همچنین صدای زنان افغانستان باید در تصمیم‌گیری‌های مربوط به آیندهٔ کشور شنیده شود.


۶. زنان فعال و مدافعان حقوق بشر با چه تهدیدهایی روبه‌رو هستند؟


آنان با محدودیت‌های کاری و اجتماعی، تهدیدهای امنیتی، فشار روانی، حملات آنلاین و گاهی فشار بر خانواده‌هایشان روبه‌رو هستند. حمایت امنیتی، حقوقی و روانی از آنان ضروری است.


۷. آیا خطر عادی‌شدن خشونت وجود دارد؟


بله. ادامهٔ محرومیت و خشونت می‌تواند به‌تدریج در جامعه عادی جلوه کند. این وضعیت برای نسل آینده خطرناک است، زیرا ممکن است تبعیض و نابرابری به نسل‌های بعدی منتقل شود.


۸. چه اقداماتی باید در اولویت باشد؟


تأمین امنیت زنان، دسترسی به عدالت، جلوگیری از ازدواج اجباری و کودکان، بازگشت دختران به آموزش، ایجاد فرصت‌های کاری برای زنان و افزایش آگاهی عمومی از مهم‌ترین اقدامات است.


۹. نقش خانواده، رسانه و جامعه چیست؟


خانواده باید احترام و برابری را آموزش دهد. رسانه‌ها باید خشونت علیه زنان را عادی‌سازی نکنند و صدای آنان را مسئولانه بازتاب دهند. نهادهای مدنی نیز می‌توانند در آگاهی‌رسانی، حمایت و مستندسازی موارد خشونت نقش مهمی داشته باشند.


۱۰. پیام شما به زنان افغانستان و جامعهٔ جهانی چیست؟


پیام من به زنان و دختران افغانستان این است که خشونت و تبعیض تقصیر آنان نیست و آنان حق آموزش، کار، امنیت و زندگی با کرامت را دارند. از جامعهٔ جهانی نیز می‌خواهیم حمایت از زنان افغانستان را به بیانیه‌ها محدود نکند و برای حمایت عملی و پایدار از حقوق آنان اقدام کند.


صالحه عینی

اشتراک‌گذاری این نوشته

نظرات (0)

نظر شما پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شود.