در این عکس، صدها کبوتر سفید بر زمین صحن مسجد آبی مزار شریف نشسته‌اند و ده‌ها کبوتر دیگر با بال‌های گشوده بر فراز آن‌ها پرواز می‌کنند. در پس‌زمینه، گنبدهای آبی و کاشی‌کاری فیروزه‌ای آرامگاه حضرت علی می‌درخشد و مردمی با لباس‌های افغانستانی، میان کبوترها قدم می‌زنند.
این آرامگاه، که مسجد آبی نیز خوانده می‌شود، نزد بسیاری، آرامگاه علی بن ابی‌طالب، پسرعمو و داماد پیامبر اسلام و خلیفه‌ی چهارم، دانسته می‌شود. نخستین آرامگاه در سده‌ی دوازدهم میلادی ساخته شد و چنگیزخان آن را ویران کرد؛ سپس در سال ۱۴۸۱، سلطان حسین میرزا بایقرا، فرمانروای تیموری، مسجد کنونی را بر همان‌جا ساخت. نام شهر، مزار شریف، به معنای «آرامگاه شریف»، از همین آرامگاه گرفته شده است.
نمای بیرونی آرامگاه، یکسره با کاشی‌های رنگی و نقش‌های هندسی پوشیده شده است و رنگ آبی آن، در نور آفتاب می‌درخشد. کبوترهای سفید، مشهورترین نشانه‌ی این مکان‌اند؛ به روایت مردم محل، اگر کبوتری رنگی به این صحن بیاید، سپید می‌شود. زائران از سراسر افغانستان و جهان اسلام به این‌جا می‌آیند و در نوروز نیز، این صحن از شلوغ‌ترین جاهای کشور است.
مختار نگاه
نظرات (0)