در این عکس، دیوارها و برج‌های خشتی ارگ هرات زیر آسمان آبی می‌درخشند؛ برجی بلند در سمت راست، طاق‌های نیم‌دایره در پایین دیوار و پله‌هایی سنگی که به بالای برج می‌رسند. زمین خشک و علف‌های زرد پیرامون دژ، سکوتی کهن را نشان می‌دهند؛ گویی بیش از دو هزار سال تاریخ، در همین دیوارها نهفته است.
ارگ هرات، که قلعه‌ی اختیارالدین نیز خوانده می‌شود، به سال ۳۳۰ پیش از میلاد برمی‌گردد؛ زمانی که اسکندر مقدونی پس از نبرد گوگمل، به هرات رسید و دژی در این‌جا ساخت. این دژ در درازای سده‌ها بارها ویران و بازسازی شد؛ مغول‌ها در سال ۱۲۲۱ آن را ویران کردند، فرمانروایان کرت آن را بازساختند، تیمور در سال ۱۳۸۰ دوباره آن را ویران کرد و پسرش شاهرخ، در روزگار تیموریان، دیوارهای آن را از نو برافراشت.
در سده‌ی بیستم، ارگ از ویرانی نجات یافت؛ یونسکو در سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ آن را کاوش و بازسازی کرد و میان سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱، با پشتیبانی بنیاد آقاخان و کمک‌های امریکا و آلمان، به‌تمامی نوسازی شد. امروز موزه‌ی ملی هرات در درون ارگ جای دارد و این دژ، کهن‌ترین بنای شهر، هنوز در قلب هرات ایستاده است.
مختار نگاه
نظرات (0)