خبر فوری
Shumaa
فارسی EN
فرهنگ و هنر

انجنیر لطیف احمدی: سینمای افغانستان نمی‌میرد؛ حقیقت را نمی‌توان با ممنوعیت کشت

رییس پیشین افغان‌فلم با انتقاد از محدودیت‌های طالبان بر سینما و هنر، می‌گوید که سینمای افغانستان بخشی از حافظه تاریخی و هویت فرهنگی این کشور است.

م مختار نگاه ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶ به‌روزرسانی ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶ 3 دقیقه خواندن 0 نظرات
انجنیر لطیف احمدی: سینمای افغانستان نمی‌میرد؛ حقیقت را نمی‌توان با ممنوعیت کشت

انجنیر لطیف احمدی، رییس پیشین افغان‌فلم، با نشر مطلبی در صفحه فیسبوک خود، از وضعیت کنونی سینمای افغانستان زیر حاکمیت طالبان ابراز نگرانی کرده و گفته است که پنجاه سال از عمر خود را وقف سینمایی کرده که صدای مردم، زنان، درد، عشق و حقیقت بوده است. احمدی در این نوشته می‌گوید که سینمای افغانستان در دوره حاکمیت طالبان با محدودیت‌های شدید روبه‌رو شده و فضای فعالیت برای فیلم‌سازان و هنرمندان به‌شدت دشوار شده است. او با اشاره به محدودیت‌های اعمال‌شده بر فعالیت‌های سینمایی می‌نویسد: «امروز در افغانستان، رژیم طالبان سینما را خفه کرده است. کمره را دشمن می‌دانند، فلم گرفتن را گناه می‌دانند، چهره زن را جرم می‌دانند.» رییس پیشین افغان‌فلم می‌افزاید سینمایی که زمانی افغانستان را به جهان معرفی می‌کرد، اکنون در تاریکی و محدودیت گرفتار شده است. به گفته او، شماری از هنرمندان کشور را ترک کرده‌اند، برخی خاموش شده‌اند و عده‌ای دیگر در فضای ترس زندگی می‌کنند. احمدی سینما را فراتر از یک فعالیت هنری می‌داند و معتقد است که این هنر نقش مهمی در ثبت تاریخ، فرهنگ و واقعیت‌های اجتماعی یک جامعه دارد. او در بخشی از نوشته‌اش تأکید می‌کند: «ملتی که سینمایش را بکشند، حافظه‌اش را کشته‌اند. ملتی که به زن اجازه ندهد روی پرده دیده شود، نصف تاریخ خود را پاک کرده است.» پس از بازگشت طالبان به قدرت در آگست ۲۰۲۱، فعالیت‌های فرهنگی و هنری در افغانستان با محدودیت‌های گسترده روبه‌رو شده است. سینما و تولید آثار تصویری نیز از این وضعیت تأثیر پذیرفته‌اند. محدودیت بر حضور زنان در عرصه‌های هنری، فضای تولید و نمایش آثار سینمایی را دشوارتر ساخته و شماری از هنرمندان و فیلم‌سازان را به ترک کشور یا توقف فعالیت‌هایشان واداشته است. انجنیر لطیف احمدی که اکنون در غربت به سر می‌برد، می‌گوید با وجود دوری از افغانستان، قلبش با کابل و هنرمندانی است که هنوز با امکانات ابتدایی و خطرهای موجود برای ثبت حقیقت تلاش می‌کنند. او می‌نویسد: «من در غربت هستم، اما قلبم در کابل است، در کنار آن هنرمندانی که هنوز با ترس، با موبایل، با جان خود فلم می‌گیرند تا حقیقت نمیرد.» با وجود نگرانی‌ها از آینده سینمای افغانستان، احمدی به زنده ماندن این هنر امیدوار است و باور دارد که ممنوعیت‌ها نمی‌توانند برای همیشه صدای حقیقت را خاموش کنند. او در پایان نوشته‌اش می‌گوید: «سینمای افغانستان نمی‌میرد. چون حقیقت را نمی‌توان با ممنوعیت کشت. یک روز دوباره پرده سینما در کابل روشن خواهد شد و آن روز، صدای ما بلندتر از هر تفنگ خواهد بود.»

اشتراک‌گذاری این مطلب

نظرات (0)

نظر شما پس از تایید مدیر نمایش داده می‌شود.